Με Έμπνευση και Λόγο

Η συζήτηση στο 'Άσχετες και γενικές αναρτήσεις' ξεκίνησε από τον/την mara_libra, 31/8/14.

Αγαπητέ αναγνώστη και αναγνώστρια του φόρουμ,

αν θέλεις να συμμετέχεις ενεργά στις συζητήσεις του φόρουμ ή να δημιουργείς τα δικά σου θέματα, θα πρέπει πρώτα να συνδεθείς στο παιχνίδι. Αν δεν έχεις ήδη λογαριασμό παιχνιδιού, κάνε εγγραφή. Ανυπομονούμε να σε καλωσορίσουμε στην ομάδα μας στο φόρουμ! „ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!“
  1. mara_libra

    mara_libra Στρατηγός του φόρουμ

    <<- Γυναίκες φίλε μου!>> φώναξε αγανακτισμένα ο σύζυγος.
    <<Δεν τις πιάνεις με τίποτα! Εκεί που θέλουν το ένα, ζητάνε το άλλο, εκεί που λες ότι τις κατάλαβες .. μπαμ! έχουν ένα ξαφνικό ξέσπασμα από το πουθενά και χάνεις τα αυγά και τα πασχάλια!
    Μία κρύο, μία ζέστη, μία πάνω, μία κάτω .. Ορμόνες σου λέει, ορμόνες!
    Μα ποιες μέρες του μήνα βρε αδελφέ αυτές οι ορμόνες είναι σε φυσιολογικά επίπεδα; Ακόμα δεν λέω να τις βρω!
    Έρχεται με το χαμόγελο στα χείλη να με υποδεχτεί στην πόρτα, χαμογελάω κι εγώ ανυποψίαστος και με αρχίζει στο ψαλτήρι.
    Γιατί, γιατί και πάλι γιατί .. Δεν πρόλαβα να αρθρώσω λέξη ο κακομοίρης και με δέος την παρακολουθούσα να μιλά και ανάσα να μην παίρνει! Ήμουν σίγουρος πως με τόση ένταση και χωρίς αναπνοή κάποια στιγμή θα έπεφτε ξερή και είχα και αυτή την αγωνία!
    Με τρόπο σήκωσα τα χέρια σαν ένδειξη καλής πίστης, σαν τους αθώους μπροστά σε μία απειλή, σαν παράδοση άνευ όρων και αντί να πετύχω ανακωχή, ειρήνη, τέλος εχθροπραξίων, μου ήρθε νέα επίθεση γιατί και καλά την απαξιώνω λέει!
    Ποιος
    ζωντανός άνθρωπος αντέχει τόσο σφυροκόπημα;>> ψέλλισε ο αβοήθητος σύζυγος.
    Δίπλα του κάθισα ώρα πολλή, με σκυμμένο κεφάλι σαν τον "σκεπτόμενο" του Ροντέν και με φιλοσοφική διάθεση σαν ένας άλλος Άμλετ αναρωτήθηκα .. "Μόνος ή σύζυγος;" παράφραση του μνημειώδους "To be or not to be" ..


    (εξαιρετικά αφιερωμένο στους ανυποψίαστους και ταλαιπωρημένους:p)


    επόμενες λέξεις: μέρες, πάλι, λέξη, στιγμή, τέλος
     
    Αρέσει σε IRENE26, αμφιθεα, Panagiotiis και 4 σε άλλους.
  2. mara_libra

    mara_libra Στρατηγός του φόρουμ

    Ήταν μια όμορφη μέρα, από αυτές που σε κάνουν να αναστενάζεις από ευχαρίστηση.
    Δροσερό αεράκι και ζεστό φως, ανοιξιάτικες μυρωδιές, χαλαροί ρυθμοί ..
    Καθισμένη σε ένα παγκάκι, απολάμβανα κάθε στιγμή με έναν καφέ στο χέρι και παρέα φίλων.
    Συζητήσεις έπαιρναν κι έδιναν κι εγώ μάλλον αδιάφορη για το θέμα, περισσότερο χαιρόμουν τη βουή γύρω μας, τους ήχους της φωνής του καθενός, τις εκφράσεις τους.
    Ένιωθα μια παράξενη αγαλλίαση και ηρεμία μετά από αρκετό καιρό.
    Ήξερα πως δεν θα κρατούσε πολύ και γι' αυτό προσπαθούσα να "κρατηθώ" από αυτή την αίσθηση όσο το δυνατόν περισσότερο.
    Με την πλάτη ακουμπισμένη πίσω και τα πόδια απλωμένα πάνω στα πόδια των φίλων, ένιωθα σαν να είχαμε γίνει "ένα".
    Μια μικρή όαση στην έρημο, ένας μίνι παράδεισος καταμεσής μιας καταπονημένης πόλης.
    Μέσα σε αυτή την νιρβάνα οι λέξεις αιωρούνταν, χάνονταν και έμενε και πάλι μόνο η γαλήνη μέσα μου και γύρω μου.
    Κάποτε όμως όλα, ειδικά τα ωραία, φτάνουν σε ένα δικό τους, απόλυτα δικό τους τέλος.

    επόμενες λέξεις: όμορφη, καφέ, παρέα, ένα, μικρή
     
    Αρέσει σε αμφιθεα, AsteroidisΞεροκεφτές, soyla74 και 4 σε άλλους.
  3. Panagiotiis

    Panagiotiis Βαρόνος του φόρουμ


    Από πολύ μικρός ήμουν - και είμαι - ονειροπόλος. Είχα τη συνήθεια να κάνω σχέδια για το οτιδήποτε. Ακόμη και για τα πιο απλά. Άλλες φορές είναι καλό, μα άλλες όχι! Θυμάμαι μικρός ανυπομονούσα για εκείνο το σαββατοκύριακο που θα έπαιζα ξένοιαστος, όχι φάρμα, ευτυχώς! Δεν ήμουν στη γενιά της τεχνολογίας και ας γεννήθηκα το 1999. (Είμαι μικρός ακόμη, αλλά έχω άσπρες τρίχες από τώραxD) Βλέπετε έκανα σχέδια για το τι θα κάνω από την αρχή της εβδομάδας. Αδημονούσα να παίξω με τα παιχνίδια μου και το όμορφο σκυλάκι μας στην αυλή. Άλλες φορές καθώς διάβαζα σχεδίαζα τι θα κάνω το καλοκαίρι. Έτσι για να ξεφύγω από το "βαρετό" καθημερινό διάβασμα του δημοτικού. Μα το κάθε καλοκαίρι, άσχετα με το τι σχεδίαζα, με έβρισκε στο εξοχικό μας στη Χαλκιδική.

    Το εξοχικό είναι ένα σπίτι που αν και μένει κενό τα 2/3 του χρόνου, το καλοκαίρι σφίζει από χαρά και φωνές. Πόσο μάλλον όταν συνυπάρχεις με άτομα που σου βγάζουν τον καλύτερο εαυτό προσφέροντας την αγάπη και τη θαλπορή τους. Το σπίτι μας είναι μικρό και απέχει από τη θάλασσα κυριολεκτικά μια ανάσα. Έτσι για όταν βαριέσαι να πεταχτείς για μια βουτιά και να δροσιστείς μέσα στον καύσωνα του καλοκαιριού! Οι πιο όμορφες εικόνες είναι αυτές που έχουν χαραχθεί βαθιά μέσα μου και τις θυμάμαι σαν χθες. Το κλασσικό πρωινό που το σπίτι μύριζε ελληνικό καφέ και το τραπέζι να είναι γεμάτο με τα καλούδια της μαμάς. Ζεστό ψωμί, σπιτική μαρμελάδα, γάλα, .. και .. και .. Η γιαγιά μου όλη μέρα στη κουζίνα να μας ετοιμάζει το μεσημεριανό φαγητό και τα σνακς για τη θάλασσα. Σε κάθε εξόρμηση μαζί με τα σωσίβια παίρναμε και μια τσάντα με τις νοστιμιές της γιαγιάς. Ειδικά εκείνοι οι λουκουμάδες με το μέλι....
    Στην παραλία κάθε μέρα και μια διαφορετική παρέα. Το πιο αστείο ήταν όταν γνώριζα παιδάκια από διαφορετικές χώρες και προσπαθούσα με τα αγγλικά που ξέρω να συννενοηθώ. Μη φανταστείτε hi, bye, beuatiful, sea. Σκεφτείτε τι διάλογο θα κάναμε.. Όμως, δε μπορώ να πω. Περνούσα κάθε μέρα όλο και πιο όμορφα. Με πολλά παιδιά δίναμε και ραντεβού την επόμενη μέρα στο ίδιο σημείο ώστε να ξανα παίξουμε..και αυτό γινόταν. Από βραδύς το έλεγα στους γονείς μου και αυτοί για να μη μου χαλάσουν χατήρι ξυπνούσαν πρωί πρωί για να προλάβουμε θέση.
    Το μεσημέρι ζαλισμένος από τον ήλιο και κουρασμένος από τις ατελείωτες βουτιές γύριζα στο σπίτι και έτρωγα το γιαγιαδίστικο φαγητό. Συνήθως έκανε ελαφρυά φαγητά, μα πάντα δεν έλειπε από το τραπέζι το ψάρι ή κάποιο άλλο θαλασσινό. Αφού τρώγαμε ερχόταν ο μεσημεριανός ύπνος. Έλα παραδεχτείτε το ...ήταν ο πιο ωραίος ύπνος. Εγώ πάντως σε δευτερόλεπτα κοιμόμουν. Το απόγευμα ήταν διαφορετικό κάθε μέρα.. Άλλες φορές πηγαίναμε στη θάλασσα και άλλες φορές έβαζα τις φόρμες μου και έπαιζα με τα αδέρφια μου στην αυλή. Μήλα, ψείρες, κυνηγητό κρυφτό..όλα τα παιχνίδια! Μέχρι να σουρουπώσει και να πάμε την απογευματινή μικρή μας βόλτα και να απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα με ένα παγωτό στο χέρι!

    [​IMG]

    Όπως και να το κάνουμε το καλοκαίρι είναι η ομορφότερη περίοδος του χρόνου. Ανυπομονούμε να περάσουμε αυτές τις μέρες - για άλλους πολλές , για άλλους λίγες - και να ξεκουραστούμε από τη ρηχότητα της καθημερινότητας και το ρουτίνιασμα της ζωής. Εύχομαι μέσα από το μήνυμά μου να σας ταξίδεψα και εσάς στις παιδικές σας καλοκαιρινές αναμνήσεις και να το ευχαριστηθήκατε λιγάκι!

    Παναγιώτης :)

    επόμενες λέξεις: σχέδια, αγάπη, παιδιά, μέρα, βόλτα
     
    Αρέσει σε mariobross2000, toula25, Lina123 και 10 σε άλλους.
  4. ΒΗΜΑΣΩΤΑ

    ΒΗΜΑΣΩΤΑ Αναλυτής του παιχνιδιού

    Το "άλλο οικόπεδο", όπως το λέγαμε, ασκούσε πάντα μια παράξενη γοητεία. Έτσι, μόλις καταφέραμε και οι πέντε να περάσουμε τη μάντρα του, έγινε δικό μας. Αρκετά κατηφορικό, απάτητο χρόνια, γεμάτο ψηλά πεύκα, πυκνά βάτα, απλωμένους θάμνους και κιτρινοπράσινα χορτάρια, ένα ολόκληρο στρέμμα αγάπης. Μαζεύαμε λουμίνια να τα ξεράνουν οι γιαγιάδες για το καντήλι, στάχυα και γατάκια για τα βάζα, αγριολούλουδα για τα λευκώματα. Κόβαμε τα μπουμπούκια από τις παπαρούνες και στοιχηματίζαμε αν το εσωτερικό τους θα ήταν άσπρο ή ροζ ή κόκκινο πριν τα ανοίξουμε. Σκαρφαλώναμε στη μοναδική αμυγδαλιά, σπάζαμε χλωρά αμύγδαλα με τα δόντια και τρώγαμε τον ρευστό ακόμα καρπό. Πιάναμε πεταλούδες και πασχαλίτσες με αυτοσχέδιες απόχες από τούλι για να τις φέρουμε στον κήπο μας. Κάπου κάπου εμφανίζονταν χελώνες - αναγνωρίζαμε τον συρτό, ρυθμικό ήχο και δε φοβόμασταν για φίδια - και τα κουνέλια του γείτονα, που περνούσαν και αυτά τη μάντρα σκάβοντας από κάτω. Όποιο πιάναμε, το βάζαμε στο ειδικό καλάθι και γινόταν το επίτιμο κουνέλι μέχρι να το χαϊδέψουμε όλοι. Πριν το ελευθερώσουμε, του ψαλιδίζαμε τη γούνα στο πίσω πόδι για να το αναγνωρίζουμε, καθώς κουνέλι με κουρεμένη πατούσα δεν μπορούσε να ξαναγίνει επίτιμο. Παρακολουθούσαμε τα μυρμήγκια που κουβαλούσαν τις προμήθειες και όταν ανακαλύπταμε την φωλιά τους, σκορπίζαμε ζάχαρη γύρω της.
    Γλιστρούσαμε στις πευκοβελόνες και προσγειωνόμασταν στο ελάχιστο χώμα που σκέπαζε τον βράχο. Όταν τον χτυπούσαμε με την τσουγκράνα κοβόταν σε γκρίζες φλοίδες που λαμπύριζαν στον ήλιο. Σιγά σιγά καθαρίσαμε το πιο επίπεδο τμήμα του και φτιάξαμε φρούριο. Φαρδιές κοτρώνες, πλεγμένες σε στρώματα, στερεώνονταν με το βάρος τους και αφήσαμε ένα μεγάλο άνοιγμα για να μπαινοβγαίνουν οι θησαυροί μας - κασόνια, χαρτοκιβώτια, αχρησιμοποίητα πλέον τρίκυκλα ποδηλατάκια , παλιά και νέα αντικείμενα από το πανηγύρι τον Δεκαπενταύγουστο. Μια μέρα ένα κουκουνάρι έσκασε ανάμεσά μας και ακολούθησε επίθεση από μια παρέα παιδιών που ήθελαν να μας πάρουν το φρούριο. Από τότε έγινε το καθημερινό μας παιχνίδι. Κάθε πρωί κουβαλούσαμε κουκουνάρια, ξύλα, σακούλες με νερό, μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τα πάντα, εκτός από πέτρες. Τα αμυντικά μας σχέδια αποδείχτηκαν αρκετά αποτελεσματικά. Μόνο όταν φεύγαμε για μπάνιο στη θάλασσα έβρισκαν ευκαιρία, στρογγυλοκάθονταν και μας κορόιδευαν από μακριά αλλά μόλις θρονιάστηκαν στα πασαλειμμένα από το βράδυ με μαρμελάδα καθίσματα, έγιναν πιο επιφυλακτικοί.
    Κάποια φορά, επιστρέφοντας από βόλτα, αντικρύσαμε το φρούριο εντελώς κατεστραμμένο. Ήταν η ώρα που οι μάνες έβγαιναν να τους φωνάξουν για το μεσημεριανό φαγητό αλλά εκείνοι δε φαίνονταν πουθενά. Κάναμε ένα τάιμ άουτ από το κλάμα που είχαμε ρίξει και αρχίσαμε να απαντάμε εμείς, μιμούμενες τις φωνές τους τόσο πιστά που ξεγελάστηκαν, συνεχίζοντας μέχρι να φορτώσουν για τα καλά. Όταν τους είδαμε να μπαίνουν στα σπίτια τους, στήσαμε αυτί και απολαύσαμε πλήρως ένα ενεργό μπόνους απίστευτα εκνευρισμένων μητέρων.
    Η επιδιόρθωση αποφασίστηκε για το επόμενο καλοκαίρι. Άλλωστε τα κυκλάμινα είχαν αρχίσει να ανθίζουν, σηματοδοτώντας την έναρξη της επόμενης σχολικής χρονιάς.

    επόμενες λέξεις: καταφέραμε, καθημερινό, απίστευτα, αποφασίστηκε, αρχίσει
     
    Αρέσει σε Lina123, αμφιθεα, AsteroidisΞεροκεφτές και 3 σε άλλους.
  5. mara_libra

    mara_libra Στρατηγός του φόρουμ

    ένα πιάτο πάνω στο άλλο ..

    Καθημερινά ζούσαμε απίστευτες, πραγματικά απίθανες καταστάσεις. Μαθαίναμε νέα πράγματα και συνειδητοποιούσαμε ότι αυτό που μέχρι τώρα ξέραμε "έτσι", στην πραγματικότητα ήταν .. "αλλιώς"!
    Δύσκολο πράγμα να χωνέψει κάποιος, που ζούσε την ζωή του μέσα στην αλήθεια του, ότι όλα ήταν ένα ψέμα και πως τίποτα απ' όσα ήξερε, δεν ήταν όπως αντιλαμβανόταν μέχρι τότε. Σοκ!
    Κάποιοι αποφάσισαν πως η άρνηση είναι η καλύτερη αντιμετώπιση.
    Αρνήθηκαν λοιπόν ότι ένιωθαν μέσα τους και συνέχισαν την ίδια ρουτίνα.
    Άλλοι προχώρησαν με τα νέα δεδομένα, μισούσαν το ψέμα άλλωστε και υπήρχαν και εκείνοι που στοίβαζαν τις πληροφορίες τη μία πάνω στην άλλη, γνωρίζοντας, αλλά απλώς κοιτώντας. Αμέτοχοι.
    Στρώμα, στρώμα έπεφταν οι ειδήσεις, σχηματίζοντας έναν ετοιμόρροπο σχηματισμό. Σαν πιάτα πλυμένα και άτακτα αφημένα να τακτοποιηθούν μόνα τους.
    Εμείς παράλληλα σε κάθε μία από τις προηγούμενες διαστάσεις, διατηρούσαμε την δική μας τροχιά που μας πήγαινε μία στην χαρά, μία στη μιζέρια. Δεν καταφέραμε να προστατευτούμε από το αδιάκοπο σφυροκόπημα και υποφέραμε όπως οι αστροναύτες στις δοκιμασίες τους στην αλλαγή πίεσης.
    Αρχίσαμε να έχουμε παραισθήσεις και να φαντασιωνόμαστε ταξίδια, περιπλανήσεις και ονειρικές στιγμές στα χρώματα της δύσης και της ανατολής. Στερημένοι σωματικά και ψυχικά, θέλαμε να βιώσουμε πολλά, να κάνουμε ότι είχαμε αφήσει μετέωρο, να νιώσουμε ζωντανοί. Κι εκεί που η χαρά συναντά την συντριβή, κατανόησα αυτό που κάπου διάβασα ..

    .. Η απόλαυση της μιας στιγμής είναι το μαρτύριο της επόμενης ..

    επόμενες λέξεις: νέα, ίδια, άλλη, δική μας
     
    Αρέσει σε soyla74, pigara, ΒΗΜΑΣΩΤΑ και 4 σε άλλους.
  6. mara_libra

    mara_libra Στρατηγός του φόρουμ

    "Έχω κάνει πολλά βήματα. Τόσα πολλά που ακόμα κι αν έτρεχες, δεν θα με έφτανες."

    Κάπως έτσι ξεκίνησε η δική μας ιστορία...
    Την ώρα που έκλεινε μέσα μου με θόρυβο μια πόρτα, γκρεμίζοντας κάθε αλήθεια που νόμιζα πως υπήρχε μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή μου.
    Δεν ήσουν ορμητικός άνεμος, μάλλον ένα δροσερό αεράκι στο ιδρωμένο μου μέτωπο.
    Αναζωογονητικό και καλοδεχούμενο.
    [​IMG]
    Αν έλεγα πως χάρηκα, θα ήταν μισή αλήθεια.
    Είχα μάθει πως όλα τα πράγματα κινούνται σε πλαίσια κι εσύ με έβγαλες εκτός.
    Κάπου όμως μου άρεσε η νέα εκδοχή του παράτολμου εαυτού μου...
    -Όσο δεν έβγαινε από μέσα μου η ανασφάλεια να με κοιτάξει μέσα από τον καθρέπτη και να με κάνει να αμφιβάλλω ξανά …-
    Γιατί τι είναι η ζωή αν όχι αποφάσεις, επιλογές;
    Διάλεξα λοιπόν να είμαι τόσο γενναία όσο θα μου επιτρέψει ο εαυτός μου και εσύ.
    Είμαι η ίδια αλλά ταυτόχρονα άλλη, διαφορετική.
    Δεν φοβάμαι πια.

    επόμενες λέξεις: κάπως, δροσερό, αν, μέσα, ζωή
     
    Αρέσει σε Kodessa, maria_palou, babasapostel και 5 σε άλλους.