Το στέκι μας

Και του Xρονου με υγεια!!!
Ειπαμε ΟΧΙ αγχος.
Εσυ στολισες το δεντρο σου και εγω θα σου τραγουδησω.
Με πολυ πολυ αγαπη....
Αφιερωμενο.....


Καθε σπιτι να στολισετε
τραλαλα...
γκι και ου γυρω σκορπιστε
τραλαλα....
στα καλα σας να ντυθειτε
τραλαλα...
καλαντα παλια να πειτε
τραλαλα...

Πλαι στο τζακι ολοι παλι
τραλαλα...
χορωδια εμεις μεγαλη
τραλαλα...
το Χριστο θα τραγουδουμε τραλαλα...
κι ολοι Αυτον γλυκα θα υμνουμε τραλαλαλα.

Δε φευγω με αδεια χερια.Παιρνω το πρωτο πιατο των γιορτων που ερχονται.
Ευχαριστω Ποπη...Φιλια!!!

Ηρεμη γλυκια νυχτα......Καληνυχτα σας!!!!

 

Kαλημέρα στη λατρεμένη στεκοπαρέα μου και σε όοοολη τη φορουμικη επικράτεια..
Καλή Κυριακή!!!

 

Τι υπεροχη Καλημερα ειναι αυτη?

Τα κιτρινα τριανταφυλλα ειναι πανεμορφα .....
να εισαι καλα για αυτο το δωρο της φυσης που μας εφερες!!

Να εχετε μια υπεροχη Κυριακη!!!!

 

Καλημερα Ποπη
Καλημερα Αννουλα!!καλη Κυριακη σε ολους μας!!
κολλησαμε με τους κουκους βλεπωωω!!
Ευτυχως διαλεξες τα τριανταφυλλα να παρω εγω τον καφε βρε Αννα!!
Οντως ειναι δωρα οτι μας εχει χαρισει ο Μεγαλοδυναμος και μεις προσπαθουμε να τα καταστρεψουμε!!
αυτα μιας και δειξαμε μια αδυναμια στα ανθη σε ολες τις κυριες του στεκιου!!

 

μια κ ξεκινησατε με ανθη σημερα ας φερω κ εγω πολυχρωμα χρυσανθεμα που ειναικ της εποχης .... καλημερα στεκι .. καλημερα κοσμε!

 

Kαλη μέραααα!!! κ καλή Κυριακή!!
Λουλούδια σήμερα παιδιά;;;
Δηλαδή...
λουλουδιασμένη Κυριακή......μοιάζεις με την καρδιά μου...
που έχει ροδα ολόγυρά....όπως κ η αγκαλιά μουυυυυ......



Μα πως τα λέω....πως τα λέω....
Για να βλέπω λουλούδια να φέρνουμε.....όμορφη η ιδέα σας κορίτσια!!

υγ γείτονα, άσε τη φωτο μου κάτω......απλά λουλούδια είπαμε...όχι εξωτικά

 

Λουλουδια το στεκι επλημμυρισε
εμπα και μυρισε και κοψε....
Αλλα προσεξε να μην πληγωθεις
και απο τ αγκαθια τους να μη ματωθεις.

Καληνυχτα κοριτσια των λουλουδιων!!!
Καληνυχτα αγορια!!!!
Καληνυχτα σας!!!!!

 

Καλησπέρα στέκι, καλησπέρα φόρουμ!
Παιδιά των λουλουδιών ... Λουλουδένια παιδιά.
Εγώ δε σας έφερα απλά λουλούδια, σας έφερα ένα παιδί λουλούδι!
Η άνοιξη εν μέσω φθινοπώρου ... Γιατί ως γνωστόν ...
Κάθε τέλος μια αρχή και κάθε αρχή ένα τέλος.

Να έχετε ένα όμορφο & ξεκούραστο βράδυ!

 

Καλό βράδυ γεμάτο με όνειρα ταξιδιάρικα!!!
Καλή εβδομάδα να έχουμε!!!

 

Ευτυχώς έχουμε να θυμόμαστε κ τέτοιες μέρες (σαν αυτή που ξημερώνει) στην χώρα τούτη που ζούμε...
Ευτυχώς κάποιοι φρόντισαν τότε.....
Ευτυχώς είμαστε για κάτι ακόμα υπερήφανοι!!
Εδώ πολυτεχνείο



Δυστυχώς ξεχνάμε εύκολα...
Δυστυχώς δεν αξιοποιούμε...
Δυστυχώς καλα να πάθουμε αφού αποδείξαμε ότι δεν αξίζουμε εκείνη τη θυσία κ άλλες πολλές!!

Καλό ξημέρωμα στεκιώτες μου!!

 

Kαλημερα!!!!

Πηγη συμφωνω περα ως περα με τα λεγομενα σου.
Και θα πω μονο για εκεινους που εδωσαν.....

ορκο του ονειρου και της πραξης!!!

Μικρός Τύμβος

Ξεκινώντας​

δίχως τουφέκι-σπαθί, μονάχα με τον ήλιο
στο μέτωπο λάμπετε τόσο ψηλά
που η ποίηση θα μείνει χρεώστης σας.

Υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί. Είστε το ποίημα.

Απλώνοντας το χέρι μου δε φτάνει ως εκεί
που ωραία λουλούδια σε υψηλό λειμώνα τις μορφές σας.
λιτανεύει ο αέρας της αρετής. Ω παιδιά μου!

Μπροστά σ αυτό το ποίημα μετράει μόνο η σιωπή.

Νικηφόρου Βρεττάκου​

 

Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο και τραγουδάμε

Άξιζε να υπάρξουμε για να συναντηθούμε.



Γ.Ρίτσος (Εαρινή Συμφωνία)



Γιατί η επικοινωνία μεταξύ ""ώραίων" ανθρώπων, είναι ότι καλύτερο έχουμε.


Καλό βράδυ σε όλους

 

Kαλό βραδυ στεκιωτες μου!
...κι αυριο νυχτα ξημερωνει....

 

Εμείς που μας τα πήραν όλα.
Εμείς που δεν έχουμε
τίποτα να φυλάξουμε.
Εμείς θα φυλάξουμε
την αγάπη μας.

Γ.Ρίτσος



υγ graganta καλή προσέγγιση... !!!!

 

Καλησπερα Στεκιωτες μου!!μεγαλη ησυχια επεσε στο στεκι και μου θυμισε καποιες ωρες που ειμασταν παιδια και ετοιμαζαμε να κανουμε τις ζαβολιες μας αλλα και καποιες αλλες που περιμεναμε κρεμασμενοι απο το στομα της γιαγιας μας να ξετυλιξει το νημα και να αρχισει το παραμυθι!!
Τι θα λεγατε να αναπολήσουμε τα παιδικά μας χρόνια... και να θυμηθούμε το αγαπημένο μας παραμύθι...??

Αυτό που μας ταξίδευε σε κόσμους παράξενους και μακρινούς...

Σε αυτό, που πολλές φορές γινόμασταν οι ίδιοι... πρωταγωνιστές!!!!

Υ.Γ με καποια μικρη αμοιβη φυσικα στους συμμετεχοντες!!απαντες!!

 

Mια ιστορια λεει,οτι καποτε μια νεραιδα ερωτευτηκε ενα θνητο και του χαρισε το μαντηλι της μαζι με την καρδια της.
Και σαν δωρο στην ενωση τους οι υπολοιπες νεραιδες εφτιαξαν ενα αρωμα που ομοιο στον κοσμο δεν υπηρχε.

Λενε οτι οταν μυριζες το αρωμα αυτο,θα ενιωθες τις πρωτες δροσοσταλιδες της ανοιξης,μαζι με μια ανεπαισθητη μυρωδια απο λουλουδια που μολις ειχαν πρωτοφιληθει απο τον ηλιο.
Λενε ακομα οτι μεσα σε αυτο υπηρχε πολλη μαγεια και μπολικη νεραιδοσκονη για να κρατησει το ζευγαρι αγαπημενο ωστε να μη χωρισει ποτε.
Περασαν χρονια και κανεις δεν ειχε ξανακουσει γι αυτο,ωσπου μια μερα ψαχνοντας στο παλιο σεντουκι της γιαγιας μου ανακαλυψα ενα περιεργο μπουκαλι με διαφορα σχεδια που ανθρωπινο χερι δεν θα μπορουσε να ειχε δηιουργησει.

Μολις ανοιξα το καπακι μια θεσπεσια μυρωδια απλωθηκε και με παρεσυρε σε εναν κοσμο ονειρικο.Τοτε θυμηθηκα το μυθο και καταλαβα.

Το περιεχομενο του μπουκαλιου ηταν κατω απο τη μεση και εγω ηθελα απελπισμενα να βρω μια νεραιδα για να μου το γεμισει ωστε να στο χαρισω.

Ετσι λοιπον πηγα στο δασος και κοιταξα αναμεσα στα λουλουδια που ειχαν φορεσει τα καινουργια τους φορεματακια,μηπως καμια μικρη νεραιδουλα εραβε καινουργια ρουχα για καμια μαργαριτα,αλλα δε σταθηκα τυχερη.

Ανεβηκα στο μεγαλο λοφα και εψαχνα αναμεσα στα φυλλωματα των δεντρων επειδη σκεφτηκα οτι ηταν εκει παιζοντας κρυφτο με τον αερα,ομως δε συναντησα καμια.

Αρχισε να βραδιαζει και κατεβηκα μεχρι το ποταμακι περιμενοντας ματαια ωρες ατελειωτες μετρωντας με αγωνια τα δευτερολεπτα μηπως θελησει καμια να χτενισει τα μεταξιενια της μαλλια βλεποντας το ειδωλο της στον καθρεφτη του ποταμιου.

Και οταν η θλιψη με κυριευσε κοιταξα ψηλα στον ουρανο το ασημενιο φεγγαρι και το παρακαλεσα βουβα να με βοηθησει.

Και τοτε ακουσα μεσα μου μια φωνη που ελεγε.
Μονο εσυ μπορεις να βρεις το αρωμα που λειπει.Ψαξε μεσα σου και δωσε οτι αξιζει.....

Εγω λοιπον,μπορει να μην ειμαι νεραιδα και να μην εχω μαντηλι να σου χαρισω......ομως σου χαριζω την καρδια μου,τις σκεψεις μουκαι τα ονειρα μου.

Σου γεμιζω το μπουκαλι με απεραντο σεβασμο εκτιμηση,ειλικρινεια και πολλη πολλη αγαπη.
Και αν τα θες ειναι ολα δικα σου.......

Καλη σας νυχτα...με ονειρα παραμυθενια!!!!!
Ηρω μου Καληνυχτα!!!!!

 

Για όλους τους ανθρώπους τα παραμύθια δεν έχουν την ίδια σημασία.
Για εκείνους που ταξιδεύουν είναι οδηγός, για άλλους μικρά φωτάκια!!
Για κάποιους αστέρια λαμπερά...κ για άλλους πλάνη που τρομάζει.
Επίσης τα παραμύθια δεν σωπαίνουν...έχουν μια απίστευτη φλυαρία.
Για τους ονειροπόλους χρυσάφι.
Για τους χαμένους ...πόρτες κλειστές σε ερημωμένα σπίτια.
Για όσους μπορούν ακόμα να ακούν είναι τα παραμύθια!
Αλλιώς τα παραμύθια μπορούν κ να σωπάσουν.
Ποιος μπορεί να έχει τα παραμύθια που δεν είχε ποτέ κανείς;;;;;!!!!!!



Κ όμως μερικοί δυστυχισμένοι τα προσπερνούν σαν ψέματα......!!!!!!


Εκπληκτική ιδέα σου Ηρώ....Σίγουρα κρύβει ταξίδια..........
Αννούλα με μάγεψε η ανάρτηση σου....

Σαν παραμυθένια έχω λόγο να προβληματιστώ!!
Θα δυσκολευτώ όμως Ηρώ μου να αναρτήσω το αγαπημένο μου παραμύθι....
(λες να είναι ένα....Κ αν είναι, να είναι τόσο κοινό;;)

Υπέροχη ιδέα όμως....
Μυθι μυθι παραμύθι......το κουκί κ το ρεβύθι!!!
Δώστου κλώτσο να γυρίσει ...........παραμύθι να αρχινήσει.....

Καλό ξημέρωμα στεκιώτες μου!!

υγ Πόπη έλεος....δώστου κλώτσο....έγινες καλά πια...σε θέλω ΕΔΩ!!!


αφαιρεση φωτογραφίας λόγω πνευματικών δικαιωμάτων

 

Καλημέρα λατρεμένη στεκοπαρέα!!! και οχι μόνο

Τον έφαγα εγώ τον κλώτσο Πηγή και ήρθα...δυσκολευομαι λίγο αλλά μια προσπάθεια θα την κάνω,

Αργυρούλα μου τέλεια ιδέα ...χαίρομαι διπλά που έκανες αυτή την ανάρτηση...1ον γιατί ελπίζω οτι θα γράψουν τα όμορφα παραμύθια τους και αλλα άτομα που απλά μας διαβάζουν και διστάζουν να ποστάρουν... (και είναι πααααρα πολλοί αυτοί που έχουν ωραία πένα... το έχουν αποδείξει άλλωστε πολλάκις ) το 2ον το ξέρουμε οι δυο μας ...είναι αυστηρά προσωπικό (γείτονα μη κατσουφιάζεις).... .Εγώ δεν τα πάω πολύ καλά με τα παραμυθένια παραμύθια paramythenia μου... είμαι πιο πολύ της ιστορίας... πατάω πιο σταθερά στη γη... πότε πότε όμως μου αρέσει να ανεβαίνω στα σύννεφα... εκεί ψηλά που όλα είναι τόσο αθόρυβα ήρεμα και τρυφερά (όταν έχει καταιγίδα να ξέρετε είμαι εγώ που ανέβηκα) Από εκεί ψηλά λοιπόν βλέπω τα παραμυθένια παραμύθια ...τις νεράιδες και ττις μαγισούλες να πετάνε ευτυχισμένα και χαίρομαι... αλήθεια... Και παίρνω δύναμη για να μπορώ να αντέχω την πεζότητα αυτού του κόσμου....

Αλλωτε πάλι πηγαίνω στην ακροθαλασσιά και κοιτάζω τον ορίζοντα πέεεεερα στο βάθος και βλέπω άσπρα φτερωτά άλογα να καλπάζουν κουβαλώντας στην ράχη τους την ελπίδα... εεε τότε είναι που σηκώνεται τρικυμία... γι αυτό σας λέω όπου και να πάω σίφουνας είμαι..... αφήνω λοιπόν τα όμορφα παραμυθένια παραμύθια για σας τις τόσο τρυφερές και λίγο εξωπραγματικές μου φίλες....

ΥΓ Αννούλα πολύ πολύ όμορφη η ιστορία σου. Στοιχηματίζω πως είναι δική μου!!!

 

Παραμύθια μαγικά με ήρωες που ξέρουν να πολεμούν και να θυσιάζονται.
Μας ταξιδεύουν, διαβάζοντάς τα καλπάζει η φαντασία μας και κατά κάποιο τρόπο τα ζούμε μέσα από τους ήρωές τους, καθώς ταυτιζόμαστε με αυτούς.
Αυτό που είναι τόσο συναρπαστικό και ακαταμάχητο είναι που στο τέλος κερδίζει πάντα το καλό, στο τέλος ο ιππότης καταφέρνει το σκοπό του κι όλοι είναι καλά κι εμείς ... καλύτερα, γιατί για λίγο ξεφύγαμε από τη μονοτονία της πραγματικότητας.
Πάντα γοητευόμουν από τα παραμύθια με περιπέτεια, τα λίγο σκοτεινά, όπου ο κακός είναι τρομερός και ο καλός γεμάτος πάθος, ορμή και τόλμη.
Ένα αγαπημένο μου παραμύθι είναι " Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας ". Είναι πολύ μεγάλο όμως και θα βάλω μόνο ένα αντιπροσωπευτικό απόσπασμά του:

Τα μάτια του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα ήταν γεμάτα δάκρυα, και μερικά δάκρυα έτρεχαν ήδη στα χρυσαφένια μάγουλά του. Το πρόσωπό του ήταν τόσο όμορφο στο φεγγαρόφωτο που το μικρό Χελιδόνι ένιωσε οίκτο. «Ποιος είσαι;» είπε.

«Είμαι ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας».

«Τότε γιατί κλαίς;» ρώτησε το Χελιδόνι.

«Όταν ήμουν ζωντανός και είχα ανθρώπινη καρδιά», απάντησε το άγαλμα, «δεν ήξερα τι ήταν δάκρυα, γιατί έζησα στο παλάτι του Sans-Souci, όπου η θλίψη δεν επιτρέπεται να εισέλθει. Στη διάρκεια της ημέρας έπαιζα με τους συντρόφους μου στον κήπο, και το βράδυ ήμουν επικεφαλής στον χορό στη Μεγάλη Αίθουσα. Γύρω από τον κήπο είχε πολύ ψηλούς τοίχους, αλλά ποτέ δεν φρόντισα να ρωτήσω τι υπάρχει πέρα από αυτούς, τα πάντα για μένα ήταν τόσο όμορφα. Οι αυλικοί μου με έλεγαν Ευτυχισμένο Πρίγκιπα, και ήμουν, αν η καλοπέραση θεωρείται ευτυχία. Έτσι έζησα, και έτσι πέθανα. Αλλά τώρα που είμαι νεκρός και με έχουν εναποθέσει εδώ, τόσο ψηλά ώστε να μπορώ να βλέπω όλες τις ασχήμιες και όλη τη δυστυχία στην πόλη μου, αν και η καρδιά μου είναι κατασκευασμένη από μόλυβδο, δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά να κλαίω».


Καλησπέρα σας!
Ηρώ, πολύ όμορφη η ιδέα σου, έφερε πάλι στο μυαλό μου αυτό το γλυκό παραμύθι γλυκιάς αγάπης και συγκινητικής αυτοθυσίας.
Καλό βράδυ σε όλους!

 

Καλημέρα στη λατρεμένη στεκοπαρέα μου και οχι μόνο !!!



Δε βλέπω και πολλές συμμετοχές στον παραμυθοδιαγωνισμό ...τι συμβαίνει???δε σας άρεσε η ιδέα της Αργυρούλας μας???
Αντε και σε όποιον γράψει την ιστορία του θα του βάλουμε όλοι like ...(εε πια αν αυτό δεν είναι δέλεαρ τι να πω...)
ΥΓ. γείτονα αν μας διαβάζεις γύρνα γρήγορα γιατί εδώ χρειαζόμαστε μια μικρή ανασυγκρότηση... αρκετές διακοπές έκανες....ακούς???
Καλή συνέχεια σε ότι κάνουμε!!!